|
Zondag 31/07/05,
12u30, Parking van de Spar. Er staan al enkele
scooters op mij te wachten. Samen met onze pa vervoeg ik de groep. Nu is het
afwachten hoe groot de opkomst zal zijn. Plotseling horen we in de verte het
zalige geluid van scooters in aantocht. Een hele bende van Gent en omstreken
komt de parking opgesnord. Daarna komen de 50 cctjes in hun spoor aangetuft.
In totaal zijn er 29 scooters waarvan 9 Lambretta’s ( ik met een TV serie 3,
onze pa met een Li serie 3, Kurt met zijn TV serie 3, Mr. en Mevr. Vanheule
met een TV serie 2, vriend van hun met een SX 200, Sam met een LD serie 3,
Tom met een Li serie 2 en last but not least Jan met een Li serie 2)
13u15, We starten onze scooter en storten ons in het avontuur. Langs smalle
baantjes en landelijke wegen komen we aan op oude Kwaremont. Een
kasseistrook die de vering van onze scooter deftig test. Eens boven kruisen
we de weg en plotseling staan de naambordjes in het Frans. We bevinden ons
in het Franse gedeelte van de Kluisberg. Langs Russignies beklimmen we terug
de Mont d’encluis.
Patersberg.
Als men dacht dat we het ergste zouden gehad hebben was dat buiten de
Patersberg gerekend. De Patersberg is heuvel met een maximum
stijgingspercentage van meer dan 20 % en dat kan tellen. Eens boven kijken
we achterom en zien we dat iedereen dit met glans heeft doorstaann. Van al
die inspanningen krijgt ne mens dorst en zo komen we aan op het hoogste punt
van Vlaanderen . Café den Hotond is als een oase in de woestijn. Dit zou een
leuke tussenstop geweest zijn waren het niet dat de zaak gesloten was. Maar
geen nood, er zijn nog verschillende cafés in de buurt. Waarom niet een
bezoekje brengen aan de stad Ronse. Ronse een oude industriestad die nu
terecht trots mag zijn op zijn nieuwe marktplaats. Leuke line up, vind je
niet. Na een drankje en een plasje zetten we onze tocht verder. Vanuit Ronse
rijden we naar Schorisse en Marke-Kerkem. Om zo naar de finale berg te
rijden, de koppenberg. Dit is nu de derde editie van de Vlaamse Ardennen
rondrit en iedere keer is dit de apotheose van de rondrit. Als een
bergbeklimmer komt me boven met een zalig gevoel van voldoening. Zo van mijn
machine heeft het gehaald. Voor mensen die na het lezen van dit artikel en
het bekijken van de foto’s ook goesting hebben gekregen om eens mee te
rijden, wel die zijn meer dan welkom op de jaarlijkse LCB rondritten.
Misschien tot dan. Christophe, |
Dimanche 31/07/05 12h30, Parking du Spar. Et déjà il y a des
scooteristes qui m’attendent. Mon père et moi nous nous joignons au groupe.
Espérons qu’il y aura du monde! Soudain dans le lointain on entend le
ronronnement de scooters qui s’approchent. Toute une bande de Gand et
environs montent sur le Parking, suivi des petites 50cc. Au total il y a 29
scooters dont 9 Lambrettas ( ma TV série 3, mon père avec une Li série 3,
Kurt avec sa TV série 3, Tom avec une Li série 2 et last but not least Jan
aussi une Li série 2)
13h15, on enfourche notre scooter et on commence l’aventure. En passant par
de petites routes étroites et champêtres nous arrivons à «oude Kwaremont».
Ce petit tronçon de pavés est un vrai banc d’essai pour la suspension de nos
scooters. Arrivé en haut toutes les indications sont subitement en français.
Nous sommes sur la partie francophone du «Kluisberg». Par Russeignies on
fait l’ascension du Mont de l’Eclus.
Patersberg
Ce n’est pas terminé le pire doit encore venir en passant par
«Patersberg». Le Patersberg est une coline qui a une montée de 20% ce qui
n’est déjà pas mal. D’en haut on peut se retourner pour voir que tout le
monde a passée cette épreuve avec succès. Ce genre d’exercice donne soif, on
est au plus haut point de Flandres. Café den Hotond est une oasis au milieu
du désert. Ceci aurait été idéal pour faire un arrêt : c’était fermé. Mais
pas de problèmes il y assez de cafés dans le coin. Pourquoi ne pas faire une
petite visite à Renaix? Renaix est une ancienne ville industrielle qui peut
être fière de sa nouvelle grand-place. Après un rafraîchissement on continue
le trajet. De Renaix on roule vers Schorisse et Marke-Kerkem. Le Koppenberg
est la dernière coline. Ceci est la troisième édition de la Randonnée des
Ardennes Flamandes et à chaque fois c’est ici l’apothéose. Comme un
alpiniste, il me vient un sentiment de bien-être ; ma machine a tenu le
coup. Pour tout ceux qui attrape l’envie d’accompagner , après avoir lu cet
article ou après avoir vu les photos, rendez-vous l’année prochaine pour la
Randonnée annuelle du LCB des Ardennes Flamandes. |
